आर्त किंकाळी

गर्भाच्या उबदार गाभाऱ्यात 

मला जाणवताहेत तुझे श्वास 

तुझ सुख ...

मला अनुभवण्याचं  

धडपडू लागले मी 

सारं जग जिंकण्यासाठी 

तुझ्या हातांचे कोमल स्पर्श 

डोळे मिटून कुशीत घेण्यासाठी 

स्मरणात ठेवतेस 

तू माझी प्रत्येक हालचाल

करतेस हितगुज मनीचे 

लढावेस तू पावलोपावली 

अन गाभाऱ्यात बळ मिळावे मला 

होय गं ! मी तुझी तर पडछाया 

तुझीच तर प्रतिमा !

पण आज वाटते लपावे 

आतल्या आत अन 

घ्यावेत डोळे मिटून 

हे काय होतंय मला आई  ?

थांबव ह्या वेदना

नेताय मला तुझ्यापासून दूर 

अन तुझी स्पंदन का मंदावालीत 

स्पर्श तुझे भावनारहित 

तू ही या जगासम निर्मम 

थिजल्यात भावना 

थांबतेय माझी हालचाल 

जी तू ठेवली होतीस मनात 

आता माझ्या स्मरणात 

ओटीमधला मंद अंधार 

सीझर्स ,ब्लड .....

मास्क असलेले ,नसलेले ...

ओटीबाहेर असलेले ,नसलेले अनामिक 

चेहरे !

उठतेस का तू ?

उठ ,तू बळ आहेस आत्माविश्वसाचं 

अन मी होणार आहे तुझं !

नभाची क्षितीज ओलांडून 

नेणार ना यशोशिखरावर !

नाही म्हणण्याचं बळ आहे तुझ्यात 

तुझ्या स्वर्गाला दे जीवदान 

कर मन खंबीर 

आणि हृदय मजबूत 

जन्म देण्या कोमल स्वप्नांना 

पंख देण्या पाखराला 

वेदनेतून उभारी द्यायला 

कारण .....

या वेदनेतून आर्त किंकाळी फोडत 

मला जग बघायचं 

आई ,जग बघायचंय ....!

         - आरती बोराडे