तू,कविता अन कॉफी

खिडकीतल्या विस्तीर्ण आभाळानं 
तू होऊन बरसावं ....
तेव्हाच माझी फोडणी 
द्यायची वेळ झालेली 
नुकतीच लगबगीचं अंथरूण 
झटकून उठलेली जडावलेली शरीरं....
आठवांची चिकटे 
उघडू देत नाहीत मेंदूच्या पापण्या
....

मी मात्र सगळ सोडून 
भिजतेय तुझ्यात...
तू आलास कि !
तू,कविता अन कॉफी ....
मस्तच जमते मैफिल !!!
भिजत राहते अंतरीची ओल 
निवांत रिपरिप पाहतांना....
पाझरत जातो
खोलवर रुजण्यासाठी....

अंकुरावी ओढ तुझी 
भंगणारच समाधी....
कुकरची शिटी साद घालत राहते....
तू मात्र ओढून घेतोस 
धुकट भेटीत...
तू,कविता अन कॉफी....

असंख्य ऋतू कूस 
बदलून येतात....
अन...
जीवनाचे सार साठत जाते 
मातीच्या गर्भात
खोलवर स्वच्छ नितळ होऊन !
तुझं येणं 
झरा होऊन वाहतं
तुझ्याच रुपात !

भुकेलेली पिल्लं 
परततात घरट्यात पंखांखाली 
उसवत जातो 
तुझ्यात विणलेला धागा 
तू मात्र तसाच 
कोसळत असतोस....
पुन्हा मैफिल जमवण्याची 
आस लावून....
मिटल्या पापण्याखालची 
स्वप्नं जागी होतात 
तुझ्यासोबाताची कॉफी आठवून.....!!!


                - आरती बोराडे