थडगे

हात सुटला तसा श्वासही सुटला 

आणि मग सुरू झाले वादळांचे 

पाठशिवणीचे अनाव्रूत्त खेळ ! 

कधी मी अखंड समुद्र बनले 

शोधीत राहिले माझ्यात 

खोलवर असलेला तुझा तळ ! 

एकही आशेचा किरण पोहोचू नये 

तुझ्यापर्यँत ? 

संयत लाटांखाली असंख्य त्सुनामी 

आयुष्य मात्र प्रवाही अखंडपणे ! 

मी तळाशी निपचित पडून ! 

कधी धावत जावे 

अवकाशाच्या अंतापर्यंत 

उर फुटेस्तोवर ! 

संपत नाही प्रवास तुझ्यापर्यँतचा ! 

लवलेश नाही मी जिवंत असण्याचा ! 

जखमी श्वास देहात भरू पाहतो

नवी जिंदगी ......

पण छे .....तू नाहीच जवळ 

तेव्हा थडग्यापाशी माझ्या 

मी वाट पाहत थांबलेली ....! 

- आरती