पैठणी

डोळ्यात भरणारा नीलमणी रंग

भरजरी काठ अन

काठांवर हिरवे,निळे,लाल पिसांचे

नाचरे मोर ...


अंगावर टाकताच म्हणाला होतास

‘खूप सुंदर दिसतेएस’

मी न्याहाळत राहिले आरशात

मोर नाचरे

अन चोरट्या नजरेने तुझ्या डोळ्यातील

फुललेले पिसारे ...


मला हवी होती जॉर्जेट साडी

तर म्हणालास ‘भरजरी काठांची

फशन जुनी होत नाही कधीच’

‘पुरुषांना कुठे कळत एवढं साडीतल’

ही नजर मात्र तूच ओळखली

अन साडीतल नव्हे ग ...

मनाच्या तळातल शोधतो मी ...!


म्हटलं होत, ‘नको घेउस

एवढी महाग साडी’

‘अग गुलाबी चितचोर,

लग्नातली हौस राहिली होती नं?’

दाखवीत म्हटलास पदरवरचा मोर


कपाटाच्या कोपऱ्यातून

हळूच डोकावले आज अचानक मोर

तुझ्या आठवांसाराखेच .....


पाखरांवर पखरण करता करता

पडल्या असंख्य घड्या

मी ही मग सजले नाही

मनसोक्त न्हात कैफात तुझ्या


रेशमी काठांवर भेगाळलेली बोटं

आपसूक फिरत राहिली

शोधत तुझी उब

पाखरही उडून जातील

आभाळात दूर

मी मात्र त्याच आभाळात

शोधीत राहील तुझ्या

स्वप्नांच्या रंगरेषा ....


कित्येक वर्षांनी तू दिलेल्या

नीलमणी रंगावर

उठलेल्या घड्या बोलू लागल्या


स्वतःशीच ...तू गेल्यावर ....!



             -आरती बोराडे